Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

σιταροκάραβα βατσέλα



.. στα σιταροκάραβα βατσέλα Θοδωρή,
μονάχοι..., 
οπλισμένοι με παιδικές σφεντόνες,
γυρίζουμε τα μάγουλα στα ραπίσματα...
Ανεξίκακοι..., 
όσα μας χάρισε δικά μας ο Θεός ,
αυτά ζητούμε..
Ορθοί απέναντι στα χτυπήματα,
με το κακό να χάνει,
να υποχωρεί..,
όσο στα χέρια σου,
τόπο δε βρίσκει..

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Κύκλωπες


Πήρα χαρτί και μολύβι.. 
Τον κόσμο μου λέξεις να κάνω, 
να τις απλώσω σε χάρτη μπροστά σου, 
άλλη πορεία να πάρουμε, μαζί... 
Στα σχολικά σου προαύλια βουτώ, 
μέσα στις τρομαγμένες θάλασσες του μυαλού σου.. 
Τα όμορφα λιμάνια που σου υποσχέθηκα, δε φαίνονται.. 
Γέμισαν Κύκλωπες τα νησιά σου, 
σε σκιάζουν οι απελπισμένες τους φωνές.. 
Εκλιπαρούν για προσοχή, 
γκρεμίζουν τα πάντα στο διάβα τους, 
δεν ξέρουν αν φταίμε όλοι ή ο Κανένας.. 
Πως να σε πείσω πως είναι παιδιά.. 
Πως ο κόσμος που κουβαλάνε είναι δικός τους.. 
Πως δεν τους φυτέψαμε μια κόλαση για γη, να ζήσουν... 
Πήρα χαρτί και μολύβι, 
τις λέξεις μου βέλη να κάνω, 
να μας τρυπήσω την καρδιά, 
αγάπη να στάξει να σταθεί..
Ίσως φταίει που η ζωή μας είναι μικρή... 
Αλλιώς δε θα φάνταζαν τόσο μεγάλες οι στιγμές μας!!

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

...να με κοιτάς!


Αυτήν τη νύχτα, δεν την χωρούν οι προσευχές...

Στις είπα όλες.. 
Βαραίνει ο νους, βυθίζεται το σώμα. 
Λυσομαχά η ψυχή,
 σε κήπους που έστησες πριν χρόνια. 
Μην αποκάμεις.. 
Ξάγρυπνος μείνε.. 
Μόνο να με κοιτάς.. 
Τίποτε άλλο απ ότι ζήτησες και τότε! 
Μείνε κοντά κι ίσως αυτό να είναι όλα....